Dekada Nobenta

Ako’y bente-anyos na. Dalawang dekada na ang alaala ng 90’s. Tulad ng mga imbang martial law babies (80’s children), may sarili ring angking ka-weird-uhan ang mga bata ng henrasyon ko. Siguro, wala kaming maipagmamalaking people power o kaya mga iniyakang radio-drama. Wala rin kaming alam tungkol sa toning water at nutri-bun. Kung tutuusin, marami pa kaming hindi alam.

Pero alam ko na isa ang henerasyon sa mga nakapila bilang susunod na mga mamumuno ng bayan (kung may pamumunuan pa).

Pero sa mas kwelang side ng maraming bagay, nakiuso na rin ako sa mga “Batang numero dito ka kung…” na nauso nung lumaganap ang dial-up sa bahaging ito ng daigdig.

Ang tunay na batang 90’s nakaranas magsuot ng glittery platforms ng sketchers at ng makulay (at minsa’y matunog) na mga rubber shoes. Kumakanta kami ng buchikik habang pinapanood ang Calendar Girls sa APO at si Aisa sa Eat Bulaga. Pakiramdam ko lahat ng batang babaeng ka-edad ko ay nagtali ng pigtails dati dahil kay Aisa.

Mga anak kami ng Macarena at Baywatch. Kahit wala pa siguro kaming pakialam sa laki ng boobs nina Hasselhoff at Anderson, go lang kami sa panonood ng slow-mo na pagtakbo nila sa beach na napakaraming nalulunod na tao. Umikot ang mundo namin sa pakikipagsapalaran ni Goku kasama ang ulap niyang ‘di ko alam kung Clinton ba o Kinton ang pangalan. Kasabay nito ang pakikipaglaban ng Power Rangers sa mga kampon ng kadiliman kasama ang isang malaking ulong di ko alam kung ano ang ginagawa doon. Big deal din sa amin ang kwento ng BT’X at mga Batang X. Syempre, dakilang tagasubaybay rin kami nina Eugene, Taguro, Fujiko at Lupin.

Umiyak ang iba sa amin sa Goodbye, Butterfree epidode ng Pokemon. Kakumpetensya ng Pokemon ang Digimon sa dos at kahit papano, nalito kami kung lalake ba o babae si Palmon. Kabisado namin ang forms ng kougan-anki ni Lorcan pati ang mga kanji ng walong dragon ni Recca. Nabagabag kami sa pagtili ng apoy ni Kurei. Tinaas din namin ang aming kamay at napa-halleluiah sa tuwa noong namatay sina Freeza, Cell at matabang Majin Buu.

Sa kabilang banda, nababad kami kina Fulgoso, Marimar at Fernando Jose. ‘Di namin mawari kugn bakit ‘di sabay ang bibig sa sinasabi sa TV. Pai si Chubilita pinatos namin ‘pag hindi pa pinapalabas ang Wedding Peach o kaya ang Sabre Marionettes. Sa gabi, umiiyak si Esperanza sa bisig ni Wowie. Kadikit nilang nag-iiyakan sina Via at Gabriel sa Mula sa Puso. Bago pa man kami humantong diyan, napagpalit muna sa kuna sina Mara at Clara.

Jusko, ang ngitngit namin kay Clara abot langit.

Sa kalye, nalasap namin ang patintero, trumpo, syato, tumbang preso, langit-lupa, piko at kung anu-ano pa. Kung gusto namin ng equips, sikat na ang may pellet gun pero ok na rin ang daliri na nagpapanggap na ray-gun. Sikat dati ang may Gameboy pero mas naging imba ang may Playstation. Nakuha na ng Playstation ang kaluluwa namin bago pa naimbento ang 9gag. Oo nga pala, kami ang tunay na pilot ng FF series.

Sa lahat ng naganap sa dekada nobenta (kasama ang pagkaskas sa radyo ni yaya ng kantang Rivermaya at Eraserheads) wala pa ring tatalo sa Alaska.

Sa mga batang ka-henerasyon ko, isa lang naman talaga ang tanong ko eh. Nami-miss niyo rin ba ang ice candy na tigma-miso (which also comes in many exciting flavors)?

Advertisements

About kyogakura
Bored 95% of the time.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: