Kwentong Weirdo

Ang mga saktong tagpo ng buhay na matagal nang naka-stuck sa aking folders at ngayon lang na-post.

AKA the typical pang-asar moments na akala mo ikaw

AKA mga nakakabadtrip na scenario ngayong panahong ito

Martyrdom:

Dyan ka at dito ako. Ganun naman palagi ang tagpo. Malapit tayo kung sa malapit at pareho nga siguro ang pagkakatupi ng mga sikmura natin. Hindi naman ito isang tagpong tinadhanang mangyari. Nangyari lang talagang nandyan ka at nandito ako nung panahong dapat siguro’y ibang tao dapat ang nakatayo riyan at ibang tao ang naka-upo rito.

Magte-text ka mamaya. Inaabangan ko ang paghihinalo ng celphone ko sa magdamagan nating session. Lagi naman tayong ganito dahil kahit di ko alam na alam mong nandito ako, may mangyayaring kakaiba na magaganap sa ating pagsasama. Ngayon mas sigurado akong makakatikim ako ng mensahe mo lalo na’t nararamdaman kong dumating na ang araw na hinihintay mo. Dumating na rin ata ang araw na sanhi ng ilang paglalasing na naganap sa buhay ko.

Lumalalim na ang gabi. Ang hamog ay unti-unting gumagapang sa aking mga buto. Sa mga pagkakataong gaya nito, niloloko ko ang aking sarili na nandyan ka. Nandyan ka’t ikaw ang sanhi ng maligayang init sa mga gabing kagaya nito. Pero hindi. Kung nasaang ‘dyan’ ka man ngayon, malayung-malayo yan mula rito.

Hindi mo rin naman maiintindihan kung sakali mang ipaliwanag ko sa ‘yo ang mga bagay na hindi ko masabi. Hindi ko rin maiintindihan kung bakit hindi mo maintindihan. Ganun tayo kagulo pero sa kabila nito, alam kong nagkakaintindihan tayo na hindi na dapat tayo humantong sa kung ano man ang gusto kong patunguhan natin. Alam nating pareho na nandyan ka lang at nandito ako kaya wala tayong problema.

Teka, nag-text ka na pala.

“Best, kami na! J”

Tangina. May happy face pa.

Kabobohan:

Ilang habambuhay na ba ang dumaan? Akala ko kasi nung unang panahon, nung bata pa tayo, habambuhay tayong maglalayag sa himpapawid ng ating mga pangarap. Peksman diba? Hope to die at cross my heart ang pangakong binitawan. Lumipas na ba ang habambuhay?

Nag-eskandalo ang celphone ko. Nag-text ka.

Pinilit kong intinidihin ang nakasulat pero ang lumabas ay parang usapan sa pagitan ng German at Ilokano. Kahit anong pilit, ayaw salain ng utak ko ang simpleng ingles at tagalog mong mensahe ng walang humpay na pagpapaliwanag. Kalkuladong sulat sa denumerong celphone. Parang nung mga panahong sumasali ka sa patimpalak ng oratoryo, praktisado at pulido ang bawat bitiw mo ng salita. Di ko akalaing darating ang araw na sa akin mo gagamitin ang talent mong iyon.

Sinubukan mo. Hindi ko maisumbat sa ‘yo na pareho lang tayong sumubok. Sa ating dalawa kasi ako lang naman ang tumigil na sa pagsubok ng kung anu-ano. Ang nagging mali ko lang, hindi kita inimbitahang sabayan ako at lisanin na nang tuluyan yang pagsubok na ‘yan.

Sinubukan ko pero…

Pero kasi hindi rin sakto. Hindi kasi pasok sa gusto mong mangyari kaya ganito nalang. Walang hanggang dedmahan – dedmahang alam naman nating hindi talaga dedma pero pwede na. Saktong dyahe lang pag nagkikita tayong dalawa. Tangina, tinalo pa natin ang coke sa sobrang kasaktohan ng pinag-gagagawa natin.

…hindi ko kayang kalimutan siya.

Simple lang. Ilang habambuhay na ba naipangako mo sa kung sinu-sino? Hindi kita masisi pero sana hindi ka nalang rin nagdahilan. Alam ko hindi mo kayang magka-amnesia para sa akin pero sana kahit isang habambuhay lang pinatikim mo sa akin. Hindi naman ako mareklamo pero ano pa bang masasabi ko sa ‘yo? Said na said na ako. Nakakapagod kang seryosohin.

Sana sa akin ka nalang nagpakatanga.

Kwento ni Leslie:

Simpleng buhay lang naman ang gusto pero parang kahit ata iyon hindi kayang ibigay sa akin ng tadhana. Hindi ako mahilig sa mga komplikadong bagay. Ayaw na ayaw kong gawing komplikado ang mga bagay na pwede naming simple nalang o kaya madali. Pwede naman nating makuha ang gusto natin with minimal effort kung gugustuhin.

Naging mabait naman akong tao. Hindi naman ako pala-away o kaya ay nakapatay. Kung tutuusin, isa ako sa mga boring na tao na may boring na buhay.

Pero sinira mo lahat iyon noong nakilala kita.

Ang gwapo mo, ‘tol. Hindi ko ‘yan ikakaila. Ialang beses akong napatigagal tuwing dadaan ka sa harapan ko. Nalalaglag panga ko tuwing dadaan ka. Hindi ko alam saan ako magtatago dahil natutunaw ako tuwing nakikita ka. Hindi ko na magawang simple ang buhay ko mula noong dumating ka.

Sabagay, paano nga ba magiging simple ang lahat kung ang gusto mo at ang gusto ko ay taliwas ngunit iisa. Nagkataon nga lang siguro at  ngayon na ang time ko para pagtripan ng tadhana. Hindi ko akalaing tataamaan pa ako sa kagaya mo. Sa  mga talinghagang ito, ilang ulit ka na ring lumitaw at lumayo. Ilang beses ko na ring inisip kung bakit ba parang napagti-tripan lang lahat tayo. Sa dinami-dami ng pwede, ikaw pa na ang trip ay kapareho ko.

Sana, sa susunod lalake naman ang maging trip mo.

Advertisements

About kyogakura
Bored 95% of the time.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: